Direct to Implant versus 2-Stage Expander Implant Immediate Breast Reconstruction: Comparison of Incidence and Predictors of Complications

Purpose: The most important discussion about the direct-to-implant (DTI) reconstruction is the risk of ischemic problems. Therefore, there is an ongoing debate about the effectiveness and reliability of DTI reconstruction. The current study aimed to compare the outcomes of patients undergoing DTI and expander implant (EI) reconstruction and to determine the factors that may affect the occurrence of complications. Methods: Sixty patients who underwent immediate implant reconstruction over a two-year period were included in the study. Demographic characteristics, operative characteristics and postoperative complications of the patients were retrieved retrospectively from patient records. Results: Reconstruction was performed on 34 and 27 breasts in the DTI and EI groups, respectively. The mean follow-up period of the patients was 13.8 months (range 6–28 months). Although the postoperative complication rates were high in the DTI group, no statistically significant difference was found between the two groups (p = 0.585). No statistically significant difference was found between the two groups in terms of implant failure (p = 0.579). Implant volumes of patients with complications in the DTI group were significantly higher than those without complications (p = 0.049). Conclusion: While DTI was similar to EI reconstruction in terms of implant failure, overall complication rates were higher than those in EI reconstruction. The volume of the implant is a factor that affects the development of complications in DTI reconstruction. DTI reconstruction is a reliable method that can achieve similar results to EI reconstruction with fewer surgical procedures in suitably selected patients.

Purpose: Direct to implant (DTI) rekonstrüksiyon ile ilgili en önemli tartışma, konulan kalıcı implantın mastektomi flebine bası yaparak iskemik problemlere yol açacağı ve bu durumun implant failure neden olarak rekonstrüktif başarı oranını düşüreceğidir. Bu sebeple DTI rekonstrüksiyonun etkinliği ve güvenilirliği hakkında halen süregelen bir tartışma mevcuttur. Bu çalışmanın amacı DTI rekonstrüksiyon ile expander implant (EI) rekonstrüksiyon uygulanan hastalara ait sonuçları kıyaslamak ve komplikasyon oluşumuna etki edebilecek faktörleri tespit etmektir. Methods: İki yıllık period içerisinde immediate implant reconstruction uygulanan 60 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalara ait demografik özellikler, operatif karakteristikler ve postoperatif komplikasyonlar retrospektif olarak hasta kayıtlarından tespit edildi. Komplikasyona etki eden faktörlerin tespiti için logistik regresyon analizi uygulandı. Results: DTI grupta 34 memede EI grupta 27 memede rekonstrüksiyon uygulandı. Hastaların ortalama takip süresi 13.8 aydı (range 6 – 28). Postoperatif komplikasyon oranları DTI grupta daha yüksek olmasına karşın her iki grup arasında komplikasyon görülme sıklığı açısından anlamlı fark saptanmadı. (p=0,585) İmplant failure bakımından iki grup arasında anlamlı fark gözlenmedi. (p=0,579) DTI grupta komplikasyon olan hastaların implant volümleri komplikasyon olmayanlara göre istatistiksel olarak anlamlı yüksekti (p=0,049). Conclusion: DTI rekonstrüksiyonda implant failure bakımından EI rekonstrüksiyona benzer oranlara sahip iken total komplikasyon oranları EI rekonstrüksiyona göre yüksektir. Konulacak implantın volümü, DTI rekonstrüksiyonda komplikasyon oluşumunda etkili bir faktör olarak görülmektedir. DTI rekonstrüksiyon uygun seçilmiş hastalarda daha az cerrahi prosedür ile EI rekonstrüksiyona benzer sonuçlar elde edilebilecek güvenilir bir yöntemdir.