İstanbul İli Sınırları İçindeki Bir Devlet Hastanesi Çalışanlarının Kızamık Seronegatifliğinin Belirlenmesi

Number: 3 September 1, 2015
  • Arzu Bulut
  • Burçin Nur Özdemir
  • Salih Çetin
  • Yaşar Gökhan Gül
  • Ece Dereağzı
EN TR

İstanbul İli Sınırları İçindeki Bir Devlet Hastanesi Çalışanlarının Kızamık Seronegatifliğinin Belirlenmesi

Öz

Amaç: Bu çalışmanın amacı, tanımlayıcı tasarımda Sağlık Bakanlığı’na bağlı bir devlet hastanesinde çalışanların kızamık seronegatiflik durumlarını sosyo-demografik özellikler açısından belirlemektir. Gereç ve Yöntem: İlk olarak, araştırmaya alınan 717 çalışanın yaşı, cinsiyeti, mesleği gibi sosyo-demografik nitelikler hazırlanan Kişisel Personel Sağlık Kartlarına kaydedilmiştir. Daha sonra tüm vakaların serum örneklerinde kızamık virüsüne spesifik IgG tipi antikor düzeylerine bakıldı. Son olarak, verilerin analizinde Mann-Whitney U Testi kullanılmıştır. Bulgular: Elde edilen bulgulara göre; çalışanların %44,8’i sağlık çalışanı iken %55,2’si sağlık dışı çalışandır. Çalışanların %54,4’ü kadın iken, %45.6’sı erkektir. Çalışanların %17,4’ü 17-25 yaş aralığında iken %82,6’sı ise 26-60 yaş aralığındadır. Çalışanların kızamık seronegatiflik durumları ile seronegatiflik durumlarının sosyo-demografik özellikleri ile ilişkisi incelendiğinde; sağlık çalışanlarının %11,8’inin kızamık antikoru seronegatif iken, sağlık dışı çalışanların %10,1’inin kızamık antikoru seronegatiftir. Kadın çalışanların %14,4’ünün kızamık antikoru seronegatif iken, erkek çalışanlarında %6,7’sinin kızamık antikoru seronegatiftir. 17-25 yaş grubu çalışanların %17,16’sının kızamık antikoru seronegatif iken 26-60 yaş grubu çalışanların ise %9,5’nin kızamık antikoru seronegatiftir. Ayrıca, araştırmada kızamık antikoru seropozitif olan 639 kişinin oranı %89,1 iken, kızamık antikoru seronegatif olan 78 kişinin oranı ise %10.9 olarak belirlenmiştir. Sonuç: Araştırma kapsamına alınan hastane çalışanları %10,9 oranında kızamığa duyarlı bulunmuştur. Hastanedeki riskli bölümlerde görev alan sağlık çalışanları başta olmak üzere tüm çalışanlara serolojik tarama ile aşı yapılmasının, kızamık hastalığının nazokomiyal yayılımının önlenmesi için yararlı olabileceği sonucuna varılmıştır.

Anahtar Kelimeler

References

  1. Rüzgar M., Mutlu B.,Wilke A. Sağlık Çalışanlarında Kızamık ve Kabakulak Seroprevalans Çalışması. Klimik Dergisi 2006;19: 69-70.
  2. Ömerci R.A., Eren E., Kaya S., Kişioğlu N.A. İkinci ve Üçüncü Kez Kızamık Aşısı Yapılan Çocuklarda Bağışıklık Düzey Değişimleri. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi 2008;51:199-205.
  3. Özdemir O., Kanyılmaz D. Yeni Eliminasyon Hedefi: Kızamık ve Epidemiyolojisi. Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası 2004;57:31-8.
  4. Özmert E.N. Dünya’da ve Türkiye’de Aşılama Takvimindeki Gelişmeler. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi 2008;51:168-75
  5. TC. Sağlık Bakanlığı Temel Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü. Genişletilmiş Bağışıklama Programı Genelgesi. http://www.saglik. gov.tr/TR/belge/1-8187/genisletilmis-bagisiklama-programi- genelgesi-2009.html Erişim Tarihi:10.11.2014
  6. Kanra G., Tezcan S., Badur S et al. Hepatitis B and Measles Seroprevalence among Turkish Children. The Turkish Journal of Pediatrics 2005;47:105-10
  7. Alp E., Cevahir F., Gokahmetoglu S., Demiraslan H., Doganay M. Prevaccination Screening of Health-Care Workers for Immunity to Measles, Rubella, Mumps and Varicella in a Developing Country: What Do We Save? J Infect Public Health 2012;5:127-32.
  8. Egemen A., Aksit S,. Ozacar T. et al. Measles Seroprevalance in Izmir with Special Emphasis on Measles Vaccination Policy for Turkey. Pediatr Int 2001;43:379-84

Details

Primary Language

Turkish

Subjects

-

Journal Section

-

Authors

Arzu Bulut

Burçin Nur Özdemir

Salih Çetin

Yaşar Gökhan Gül

Ece Dereağzı

Publication Date

September 1, 2015

Submission Date

-

Acceptance Date

-

Published in Issue

Year 2015 Number: 3

EndNote
Bulut A, Özdemir BN, Çetin S, Gül YG, Dereağzı E (September 1, 2015) İstanbul İli Sınırları İçindeki Bir Devlet Hastanesi Çalışanlarının Kızamık Seronegatifliğinin Belirlenmesi. Acıbadem Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi 3 140–143.